Ova knjiga je zbirka od devet eseja u kojima Erich Fromm istražuje krizu psihoanalize, kombinujući Freudovu teoriju sa marxističkom i socijalno-psihološkom perspektivom. On kritikuje tradicionalni pristup psihoanalizi kao usamljeno teorijsko polje i zagovara radikalni humanistički pogled koji uključuje etičke i društvene dimenzije. Glavni cilj mu je pokazati da psihoanaliza treba da doprinosi razumevanju čoveka unutar šireg društvenog okvira, a ne samo kao individualnog subjekta.