Detalji knjige
Metod rešavanja, sistem obrade i tehnika zapovedanja u taktičkim zadacima
pešadijski major Viktor P. Pavičić
Sa posvetom autora
Izdavač: Štamparija Globus, Beograd 1933; Detaljnije:
tvrd povez, strana 376, 20cm, stanje: tekst je na nekim mestima obeležen grafitnom olovkom, inače vrlo dobro.
119000.00 din.
Galerija knjige:
Sa posvetom Viktora P. Pavičića generalu Aleksandru A. Stojanoviću
Viktor Pavičić (1898–1943) bio je hrvatski pukovnik i zapovednik ozloglašene 369. pojačane pešačke pukovnije (poznate kao „Hrvatska legija“), koja se u sastavu nemačkog Vermahta borila na Istočnom frontu tokom Drugog svetskog rata. Pre nego što je preuzeo komandu nad legionarima, Pavičić je bio zapovednik Hrvatske vojne akademije Nezavisne Države Hrvatske (NDH) u Zagrebu.
Pre prelaska u NDH i preuzimanja komande nad 369. pukovnijom, Viktor Pavičić je bio aktivni oficir (pešadijski kapetan) Vojske Kraljevine Jugoslavije.
Kada pešadijski kapetan Viktor Pavičić u Obilićevu 1934. godine piše posvetu, on se nalazi u najvažnijem vojnotehničkom i strateškom centru tadašnje države. Vojni zavod „Obilićevo” kod Kruševca bio je strogo čuvano srce vojne industrije Kraljevine Jugoslavije.
Pavičić je u tom periodu briljantan vojni teoretičar i pedagog, čovek koji strastveno proučava modernu taktiku i francusku vojnu doktrinu. Knjiga "Metod rešavanja, sistem obrade i tehnika zapovedanja u taktičkim zadacima" bila je vrhunac njegovog dotadašnjeg rada. To nije bio običan udžbenik, već elitni priručnik namenjen višim oficirima, osmišljen da jugoslovensku vojsku pripremi za moderne, brze manevre na bojištu.
Osoba kojoj Pavičić sa dubokim poštovanjem poklanja knjigu je Aleksandar Stojanović, jedan od najsposobnijih i najškolovanijih viših oficira Kraljevine Jugoslavije.
General Stojanović je bio elitni vojnik: završio je prestižnu francusku Vrhovnu ratnu školu u Parizu, gde mu je komandant bio čuveni maršal Ferdinand Foš, a profesor maršal Filip Peten.
Jun je bio mesec kada su u Vojnotehničkom zavodu „Obilićevo” završavani veliki ciklusi proizvodnje i kada su visoke vojne delegacije iz Beograda dolazile u kontrolu i svečane obilaske. Tog vikenda, u Kruševcu i Obilićevu vladala je posebna atmosfera. General Aleksandar Stojanović, kao novi komandant Šumadijske divizijske oblasti pod čiju je nadležnost spadao ovaj region, bio je domaćin i glavni gost na ovim vojnim ceremonijama.
U tom trenutku, 1934. godine, obojica su ponosni oficiri iste vojske, vezani zakletvom kralju Aleksandru (koji će baš te godine biti ubijen u Marseju), i obojica veruju da grade neprobojan vojni sistem. Ova knjiga je „zamrznuti kadar” tog 17. juna – svedok poslednjeg bezbrižnog leta jugoslovenske kraljevske vojske, pre nego što će se sve srušiti u pepelu Drugog svetskog rata.
Aprilski rat 1941. godine ruši njihovu zajedničku državu, a njihove sudbine se cepaju na najdrastičniji mogući način:
General Aleksandar Stojanović : Ostaje veran tradiciji i svojoj vojsci. Biva zarobljen od strane Nemaca i odveden u zarobljeništvo. Kasnije se vraća u okupirani Beograd, gde tokom rata (od septembra 1941) vodi Vojno odeljenje pri predsedništvu vlade Milana Nedića, pokušavajući da se bavi administrativnim vojnim pitanjima u razorenoj zemlji. Tragično gubi život u Beogradu, u novembru 1944. godine, neposredno nakon oslobođenja grada od strane partizana i Crvene armije.
Pukovnik Viktor Pavičić: Donosi potpuno drugačiju odluku. Slomom Jugoslavije prelazi u novoformiranu vojsku NDH (Domobrane). Njegovo poznavanje taktike - isto ono o kome je pisao generalu Stojanoviću — preporučuje ga Nemcima. Umesto da brani otadžbinu, on završava na čelu 369. pukovnije („Hrvatske legije”) i gine (ili biva streljan) u snegu Staljingrada u januaru 1943. godine, pod nemačkom komandom, jurišajući na isti onaj Istok protiv kojeg se jugoslovenska vojska nije borila.
Ova posveta krije i jedno veliko čudo – kako knjiga nije uništena nakon 1945. godine.
U socijalističkoj Jugoslaviji, posedovanje knjige koju je napisao Viktor Pavičić (koji je završio kao ustaški pukovnik pod Staljingradom), a koja je posvećena generalu Stojanoviću (koji je bio u Nedićevoj administraciji), bilo je izuzetno opasno. Da je OZNA ili UDBA tokom pretresa u nečijoj kući pronašla ovu knjigu sa ovim imenima, vlasnik je mogao lako da završi na robiji kao „simpatizer domaćih izdajnika”.
Ljudi su tada iz straha cepali prve stranice sa posvetama, spaljivali cele biblioteke ili mastilom precrtavali imena. Činjenica da je ova knjiga ostala netaknuta, sa savršeno čitkom posvetom, znači da ju je neko decenijama brižljivo skrivao na dnu neke police ili tavana, svestan njene istorijske vrednosti, prenoseći je s kolena na koleno.
Viktor Pavičić (1898–1943) bio je hrvatski pukovnik i zapovednik ozloglašene 369. pojačane pešačke pukovnije (poznate kao „Hrvatska legija“), koja se u sastavu nemačkog Vermahta borila na Istočnom frontu tokom Drugog svetskog rata. Pre nego što je preuzeo komandu nad legionarima, Pavičić je bio zapovednik Hrvatske vojne akademije Nezavisne Države Hrvatske (NDH) u Zagrebu.
Pre prelaska u NDH i preuzimanja komande nad 369. pukovnijom, Viktor Pavičić je bio aktivni oficir (pešadijski kapetan) Vojske Kraljevine Jugoslavije.
Kada pešadijski kapetan Viktor Pavičić u Obilićevu 1934. godine piše posvetu, on se nalazi u najvažnijem vojnotehničkom i strateškom centru tadašnje države. Vojni zavod „Obilićevo” kod Kruševca bio je strogo čuvano srce vojne industrije Kraljevine Jugoslavije.
Pavičić je u tom periodu briljantan vojni teoretičar i pedagog, čovek koji strastveno proučava modernu taktiku i francusku vojnu doktrinu. Knjiga "Metod rešavanja, sistem obrade i tehnika zapovedanja u taktičkim zadacima" bila je vrhunac njegovog dotadašnjeg rada. To nije bio običan udžbenik, već elitni priručnik namenjen višim oficirima, osmišljen da jugoslovensku vojsku pripremi za moderne, brze manevre na bojištu.
Osoba kojoj Pavičić sa dubokim poštovanjem poklanja knjigu je Aleksandar Stojanović, jedan od najsposobnijih i najškolovanijih viših oficira Kraljevine Jugoslavije.
General Stojanović je bio elitni vojnik: završio je prestižnu francusku Vrhovnu ratnu školu u Parizu, gde mu je komandant bio čuveni maršal Ferdinand Foš, a profesor maršal Filip Peten.
Jun je bio mesec kada su u Vojnotehničkom zavodu „Obilićevo” završavani veliki ciklusi proizvodnje i kada su visoke vojne delegacije iz Beograda dolazile u kontrolu i svečane obilaske. Tog vikenda, u Kruševcu i Obilićevu vladala je posebna atmosfera. General Aleksandar Stojanović, kao novi komandant Šumadijske divizijske oblasti pod čiju je nadležnost spadao ovaj region, bio je domaćin i glavni gost na ovim vojnim ceremonijama.
U tom trenutku, 1934. godine, obojica su ponosni oficiri iste vojske, vezani zakletvom kralju Aleksandru (koji će baš te godine biti ubijen u Marseju), i obojica veruju da grade neprobojan vojni sistem. Ova knjiga je „zamrznuti kadar” tog 17. juna – svedok poslednjeg bezbrižnog leta jugoslovenske kraljevske vojske, pre nego što će se sve srušiti u pepelu Drugog svetskog rata.
Aprilski rat 1941. godine ruši njihovu zajedničku državu, a njihove sudbine se cepaju na najdrastičniji mogući način:
General Aleksandar Stojanović : Ostaje veran tradiciji i svojoj vojsci. Biva zarobljen od strane Nemaca i odveden u zarobljeništvo. Kasnije se vraća u okupirani Beograd, gde tokom rata (od septembra 1941) vodi Vojno odeljenje pri predsedništvu vlade Milana Nedića, pokušavajući da se bavi administrativnim vojnim pitanjima u razorenoj zemlji. Tragično gubi život u Beogradu, u novembru 1944. godine, neposredno nakon oslobođenja grada od strane partizana i Crvene armije.
Pukovnik Viktor Pavičić: Donosi potpuno drugačiju odluku. Slomom Jugoslavije prelazi u novoformiranu vojsku NDH (Domobrane). Njegovo poznavanje taktike - isto ono o kome je pisao generalu Stojanoviću — preporučuje ga Nemcima. Umesto da brani otadžbinu, on završava na čelu 369. pukovnije („Hrvatske legije”) i gine (ili biva streljan) u snegu Staljingrada u januaru 1943. godine, pod nemačkom komandom, jurišajući na isti onaj Istok protiv kojeg se jugoslovenska vojska nije borila.
Ova posveta krije i jedno veliko čudo – kako knjiga nije uništena nakon 1945. godine.
U socijalističkoj Jugoslaviji, posedovanje knjige koju je napisao Viktor Pavičić (koji je završio kao ustaški pukovnik pod Staljingradom), a koja je posvećena generalu Stojanoviću (koji je bio u Nedićevoj administraciji), bilo je izuzetno opasno. Da je OZNA ili UDBA tokom pretresa u nečijoj kući pronašla ovu knjigu sa ovim imenima, vlasnik je mogao lako da završi na robiji kao „simpatizer domaćih izdajnika”.
Ljudi su tada iz straha cepali prve stranice sa posvetama, spaljivali cele biblioteke ili mastilom precrtavali imena. Činjenica da je ova knjiga ostala netaknuta, sa savršeno čitkom posvetom, znači da ju je neko decenijama brižljivo skrivao na dnu neke police ili tavana, svestan njene istorijske vrednosti, prenoseći je s kolena na koleno.
Kategorije knjiga
Knjige na stranim jezicima
Български
English
Français
Italiano
Македонски
Deutch
Русский
Español
SlovenščinaOstali jeziciBez stranih jezikaSvi jezici 